Ελλάς Ορθοδοξία | Πολιτική, Ελλάδα, Εθνικά Θέματα & Ορθοδοξία

    Λιβύη: Η Αθήνα αιφνιδιάστηκε – και αυτή τη φορά η ήττα δεν κρύβεται πίσω από ανακοινώσεις Η Βουλή της ανατολικής Λιβύης έκανε μια εντυπωσιακή στροφή: ενέκρινε ομόφωνα το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019 και ακύρωσε τις δικές της αποφάσεις του 2020 που το απέρριπταν και διέκοπταν τις πολιτικές σχέσεις με την Τουρκία. Πρόκειται για στρατηγική επιτυχία της Άγκυρας σε έναν χώρο όπου μέχρι πρόσφατα η Αθήνα θεωρούσε ότι μπορούσε να οικοδομήσει ισχυρά ερείσματα Και εδώ δεν αρκεί η ελληνική απάντηση ότι το μνημόνιο είναι παράνομο και αντίθετο με το Δίκαιο της Θάλασσας — θέση που η Ελλάδα ορθώς και σταθερά υποστηρίζει.  Το πολιτικό πρόβλημα είναι διαφορετικό: μόλις τον Μάρτιο η Αθήνα μιλούσε για ενίσχυση της συνεργασίας με την ανατολική Λιβύη, ελληνικές επενδύσεις και διαπραγμάτευση θαλάσσιων ζωνών. Λίγους μήνες μετά, η ίδια πλευρά επικυρώνει αυτό που αποτελεί τον πυρήνα της τουρκικής στρατηγικής στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Καθημερινή σημειώνει ότι η απόφαση αιφνιδίασε την Αθήν...

      ΕΝΕΚ: Τότε κοιτούσε το 2000. Σήμερα ποιος κοιτάζει την Ελλάδα του 2040; Στη μνήμη του Πολύδωρου Ιππ. Δάκογλου – Όταν η Ιδέα δεν ήταν για την επόμενη εκλογή, αλλά για την επόμενη γενιά Το Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα – ΕΝΕΚ γεννήθηκε τον Μάιο του 1979 στον Βόλο. Ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου θυμόταν σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα τους 190 ανθρώπους της ιδρυτικής συνάντησης και περιέγραφε εκείνη την προσπάθεια μέσα από τρεις λέξεις: «Πίστη, Δύναμη και Αγνότητα» . Για εκείνον, η πολιτική δράση δεν ήταν απλώς μια εκλογική διαδικασία. Ήταν οργανωμένη προσπάθεια ανθρώπων που πίστευαν ότι μπορούσαν να επηρεάσουν το μέλλον. Κοινός Παρονομαστής Το χαρακτηριστικότερο ίσως στοιχείο ήταν η «Προοπτική 2000» . Το 1979, δηλαδή είκοσι ένα χρόνια πριν από την αλλαγή της χιλιετίας, το ΕΝΕΚ έβαζε το βλέμμα στο 2000 και θεωρούσε ότι μια πολιτική προσπάθεια χρειάζεται χρόνο, εκπαίδευση ανθρώπων και μακροχρόνια προετοιμασία. Σημείο Στον επίσημο ιστοχώρο του Κινήματος, ακόμη και τριάντα χρόνια...

  Ο Δήμαρχος δεν είναι διαχειριστής. Είναι υπερασπιστής του τόπου του. Ο Πολύδωρος Δάκογλου έγραφε για την Αυτοδιοίκηση με μια βασική απαίτηση: ο Δήμος δεν μπορεί να περιμένει παθητικά τι θα αποφασίσει η Αθήνα . Όταν απειλείται ένα νοσοκομείο, ένα σχολείο, μια δημόσια υπηρεσία, μια υποδομή ή η αναπτυξιακή προοπτική μιας περιοχής, η δημοτική αρχή οφείλει να διεκδικεί. Όχι να εξηγεί απλώς γιατί «δεν είναι δική της αρμοδιότητα». enimerosipeloponnisou.blogspot.com Η θέση αυτή είναι ίσως ακόμη πιο επίκαιρη σήμερα. Η Ελλάδα διαθέτει πλέον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης , με σαφέστερη καταγραφή αρμοδιοτήτων δήμων και περιφερειών, ενώ οι Περιφέρειες έχουν επίσημα αποστολή τον σχεδιασμό και την υλοποίηση πολιτικών ανάπτυξης στις περιοχές τους. ypes Το πραγματικό όμως ερώτημα δεν είναι μόνο πόσες αρμοδιότητες γράφει ένας νόμος. Είναι αν η Αυτοδιοίκηση έχει πόρους, σχέδιο και πολιτικό θάρρος για να τις χρησιμοποιήσει. Γιατί ένας Δήμος δεν υπάρχει μόνο για απορρίμματα, φωτισμό και λακκούβε...

  Έξι χρόνια μετά: Το Αιγαίο ξανά στο ίδιο έργο; Το 2020 ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου έγραφε για Μητσοτάκη και Ερντογάν, υποστηρίζοντας ότι πίσω από τη δημόσια ένταση υπήρχε ένα βαθύτερο παιχνίδι ισορροπιών και διεθνών πιέσεων. Έξι χρόνια μετά, η εικόνα μοιάζει ανησυχητικά γνώριμη: τουρκικές αιτιάσεις για τα ελληνικά νησιά, αντιπαράθεση για θαλάσσιες ζώνες, ενεργειακά έργα και νέες στρατιωτικές κινήσεις στο Αιγαίο. Το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα πρέπει να απαντά. Πρέπει. Το ερώτημα είναι αν διαθέτει μακροχρόνια στρατηγική ή αν κάθε φορά αντιδρά στην επόμενη τουρκική κίνηση. Γιατί η Τουρκία δεν σχεδιάζει με ορίζοντα έναν μήνα· επιχειρεί να κατοχυρώσει θέσεις για δεκαετίες, ακόμη και μέσω νέων νομικών και διοικητικών εργαλείων για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περισσότερη ένταση. Χρειάζεται περισσότερη στρατηγική. Διπλωματία, αποτροπή, ενεργειακή παρουσία, συμμαχίες και ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές — όλα μαζί. Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι τι θα...

  Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τα στοιχεία μιας απογραφής για να το καταλάβουμε. Αρκεί να περάσεις από δεκάδες χωριά της Ελλάδας: κλειστά σχολεία, άδεια σπίτια, ηλικιωμένοι κάτοικοι, νέοι που έφυγαν και δεν γύρισαν ποτέ. Η ερήμωση της περιφέρειας δεν είναι τοπικό πρόβλημα. Είναι εθνικό πρόβλημα . Κάθε νέος που εγκαταλείπει ένα χωριό ή μια μικρή πόλη δεν χάνεται μόνο από τον τόπο του. Χάνεται παραγωγή, οικογένεια, κατανάλωση, σχολείο, επάγγελμα, ζωή. Και όταν κλείσει το τελευταίο μαγαζί, το τελευταίο σχολείο και το τελευταίο ιατρείο, μετά είναι πολύ δύσκολο να ξαναγεννηθεί μια κοινότητα. Η λύση δεν είναι ένα ακόμη πρόγραμμα επιδότησης. Είναι δουλειές στην περιφέρεια, φορολογικά κίνητρα, γρήγορο ίντερνετ, υγεία, σχολεία, στέγη, αγροτική παραγωγή και πραγματική αποκέντρωση . Η Ελλάδα δεν μπορεί να χωράει μόνο στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Αν αδειάσει η περιφέρεια, αδειάζει η ίδια η Ελλάδα. Ερώτημα: Τι πρέπει να γίνει πρώτο; Φορολογικά κίνητρα, δουλειές, στήριξη οικογένειας ή απ...

Η βενζίνη ξαναπερνά τα 2 ευρώ και κάθε φορά ακούμε την ίδια εξήγηση: «φταίνε οι διεθνείς τιμές». Ναι, αλλά ο ΕΦΚ και ο ΦΠΑ δεν επιβάλλονται από τις διεθνείς αγορές . Τους αποφασίζει το ελληνικό κράτος. Και τελικά ο πολίτης πληρώνει φόρο για να πάει στη δουλειά του. Το παράδοξο είναι ακόμη μεγαλύτερο: μια χώρα που φορολογεί τόσο βαριά την ενέργεια, καθυστέρησε δεκαετίες να μάθει τι ενεργειακούς πόρους διαθέτει στις δικές της θάλασσες. Τώρα συζητάμε για έρευνες υδρογονανθράκων, όταν θα έπρεπε εδώ και χρόνια να γνωρίζουμε τι υπάρχει και τι μπορεί να αξιοποιηθεί. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλο ένα Fuel Pass. Χρειάζεται χαμηλότερη φορολογία στην ανάγκη, περισσότερη παραγωγή και πραγματική ενεργειακή στρατηγική. Ερώτημα: Πρέπει να μειωθεί μόνιμα ο ΕΦΚ στα καύσιμα; ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

Η πραγματική πολιτική συζήτηση δεν είναι ποιος θα δώσει 300, 500 ή 1.000 ευρώ. Είναι ποια Ελλάδα θέλουμε να έχουμε το 2035. Είναι πολύ επίκαιρο, γιατί μόλις ανακοινώθηκε στη ΔΕΘ ένα εκτεταμένο πακέτο με φοροελαφρύνσεις, αυξήσεις, ενισχύσεις για οικογένειες, συνταξιούχους, επαγγελματίες, στεγαστικό και περιφέρεια. Η κυβέρνηση το παρουσιάζει ως σχέδιο «Προόδου και Ευημερίας» με ορίζοντα το 2030. Παράλληλα, όμως, το κόστος ζωής παραμένει το βασικό πολιτικό πρόβλημα, ενώ η αγοραστική δύναμη των ελληνικών νοικοκυριών εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρή αδυναμία. Θα το έγραφα έτσι: Μετά τη ΔΕΘ: Θέλουμε περισσότερα επιδόματα ή μια Ελλάδα που δεν θα τα χρειάζεται; Η ΔΕΘ τελείωσε. Οι εξαγγελίες έγιναν. Φοροελαφρύνσεις. Αυξήσεις. Επιστροφές ενοικίου. Στήριξη συνταξιούχων. Μέτρα για οικογένειες. Ενισχύσεις για επαγγελματίες και αγρότες. Όλα αυτά έχουν σημασία. Για έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο ή το σούπερ μάρκετ, ακόμη και εκατό ευρώ επιπλέον μπορεί να είναι σημαντ...

      «Ήμασταν 190. Πιστεύαμε ότι μπορούσαμε να αλλάξουμε την Ελλάδα.» Από το Αρχείο του Πολύδωρου Ιππ. Δάκογλου Υπάρχουν ημερομηνίες που για τους περισσότερους ανθρώπους είναι απλώς ένα σημείο στο ημερολόγιο. Και υπάρχουν ημερομηνίες που για κάποιους γίνονται ολόκληρη ζωή. Για τον Πολύδωρο Ιππ. Δάκογλου , μία τέτοια ημερομηνία ήταν η: 6η Μαΐου 1979 Εκείνη την ημέρα, όπως ο ίδιος θυμόταν δεκαετίες αργότερα, 190 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Ξενία του Βόλου και έκαναν κάτι που για τους ίδιους δεν ήταν απλώς μια οργανωτική πράξη. Ήταν υπόσχεση. Ήταν πίστη. Ήταν ρίσκο. Ήταν η πεποίθηση ότι μια μικρή ομάδα ανθρώπων μπορεί να επηρεάσει την πορεία μιας ολόκληρης χώρας. Στις 7 Μαΐου 2018, σχεδόν σαράντα χρόνια μετά, ο Δάκογλου επέστρεψε σε εκείνη τη στιγμή με τον τίτλο: «Τότε που ενώσαμε την Πίστη, τη Δύναμη και την Αγνότητά μας» Και ίσως αυτές οι τρεις λέξεις να λένε περισσότερα από ένα ολόκληρο πολιτικό πρόγραμμα. Πίστη. Δύναμη. Αγνότητα. Όχι ως σύνθημα. Αλλά ως...

  Στις 2 Ιανουαρίου 2017 ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου δημοσίευε ένα σύντομο αλλά χαρακτηριστικό πολιτικό κείμενο με τίτλο: «2017: ο προθάλαμος μιας άλλης εποχής. Της παρακμής που τελειώνει» Εννέα χρόνια αργότερα αξίζει να επιστρέψουμε σε εκείνο το κείμενο. Όχι απλώς για να θυμηθούμε τι έγραφε τότε. Αλλά για να θέσουμε ένα πολύ πιο ενδιαφέρον ερώτημα: Τελείωσε τελικά η παρακμή ή απλώς άλλαξε μορφή; Η Ελλάδα του Ιανουαρίου 2017 Για να κατανοήσουμε το κείμενο πρέπει πρώτα να θυμηθούμε την εποχή. Η Ελλάδα βρισκόταν ακόμη βαθιά μέσα στη μακρά περίοδο της οικονομικής κρίσης. Μνημόνια. Ανεργία. Μειώσεις εισοδημάτων. Ανασφάλεια. Μεγάλη δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Χιλιάδες νέοι Έλληνες είχαν φύγει στο εξωτερικό. Η κοινωνία είχε κουραστεί από χρόνια συνεχούς κρίσης. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ο Πολύδωρος Δάκογλου έγραψε ένα κείμενο που δεν είχε ως βασικό συναίσθημα τον φόβο. Είχε ως βασικό συναίσθημα την πρόκληση. Η χαρακτηριστική του επωδός ήταν: «Δεν σε φοβάμαι 2017». Και πίσω απ...

Υπάρχουν πολιτικές φράσεις που ανήκουν στην εποχή τους. Και υπάρχουν κάποιες που αποκτούν μεγαλύτερη σημασία όσο περνούν τα χρόνια. Ο Πολύδωρος Δάκογλου είχε χρησιμοποιήσει μία ιδιαίτερα χαρακτηριστική: «Το μέλλον δεν το προβλέπουμε, το δημιουργούμε». Δεκαεπτά περίπου χρόνια αργότερα, η φράση αυτή μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για ένα πολύ επίκαιρο ερώτημα. Ποιος δημιουργεί σήμερα το μέλλον της Ελλάδας; Και ακόμη πιο δύσκολο: Υπάρχει πραγματικά ελληνικό σχέδιο για το πώς θέλουμε να είναι η χώρα το 2035; Ή απλώς περιμένουμε την επόμενη κρίση, την επόμενη εκλογή, το επόμενο ευρωπαϊκό πρόγραμμα και την επόμενη εξαγγελία; Από την πρόβλεψη στη δημιουργία Η πολιτική συζήτηση στην Ελλάδα έχει ένα χαρακτηριστικό. Ασχολείται υπερβολικά με το άμεσο. Την επόμενη δημοσκόπηση. Τον επόμενο ανασχηματισμό. Την επόμενη ΔΕΘ. Το επόμενο επίδομα. Την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Πολύ λιγότερο συζητάμε για το τι χώρα θέλουμε να οικοδομήσουμε σε δέκα, είκοσι ή τριάντα χρόνια. Και όμως, τα μεγάλα προβλήματα ...

Ο Έλληνας οδηγός πληρώνει στην αντλία όχι μόνο το καύσιμο. Πληρώνει φόρους πάνω στο καύσιμο — και ταυτόχρονα ζει σε μια χώρα που χρειάστηκε σχεδόν τέσσερις δεκαετίες για να επιστρέψει σε υπεράκτια ερευνητική γεώτρηση. Αυτό είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της ελληνικής ενεργειακής πολιτικής. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια γεωγραφική περιοχή με αποδεδειγμένο ενεργειακό ενδιαφέρον. Δίπλα μας βρίσκονται μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Διεθνείς ενεργειακοί κολοσσοί όπως η ExxonMobil και η Chevron επενδύουν πλέον στις ελληνικές θαλάσσιες έρευνες. Και όμως ο Έλληνας πολίτης εξακολουθεί να πληρώνει ένα από τα πλέον βαριά φορολογημένα προϊόντα της καθημερινότητάς του: τη βενζίνη. Το ερώτημα επομένως δεν είναι μόνο γιατί ανέβηκε το πετρέλαιο στις διεθνείς αγορές. Είναι πολύ βαθύτερο. Γιατί η Ελλάδα φορολογεί τόσο βαριά την ενέργεια ενώ για δεκαετίες καθυστέρησε να διερευνήσει σοβαρά τους δικούς της ενεργειακούς πόρους; Πρώτα πρέπει να δούμε τι πραγματικά πληρώνουμε...

Το Αιγαίο δεν είναι απλώς μια θάλασσα ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Και η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι πλέον απλώς μια περιοχή στον χάρτη. Είναι ένας από τους χώρους όπου συναντώνται κυριαρχία, ενέργεια, άμυνα, εμπορικοί δρόμοι και οι στρατηγικές μεγάλων δυνάμεων. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις περνούν ξανά σε μια περίοδο αυξημένης έντασης. Μέσα στον Αύγουστο του 2026, η Άγκυρα ανακοίνωσε τη δημιουργία δύο θαλάσσιων πάρκων — ενός στο βορειοανατολικό Αιγαίο και ενός στην Ανατολική Μεσόγειο — προκαλώντας την αντίδραση της Αθήνας, η οποία υποστηρίζει ότι οι συγκεκριμένες κινήσεις επεκτείνονται σε περιοχές όπου η Ελλάδα θεωρεί ότι διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα. Παράλληλα, η τουρκική πλευρά επανέφερε δημόσια τη θεωρία περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, ενώ η ελληνική κυβέρνηση απάντησε ότι η ελληνική κυριαρχία προσδιορίζεται από τις διεθνείς συνθήκες και δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο αμφισβήτησης. Το ερώτημα επομένως δεν είναι απλώς: «Έχουμε άλλη μία ελληνοτουρκική κρίση;» Το ουσιασ...