«Μετά τη ΔΕΘ: Θέλουμε περισσότερα επιδόματα ή μια Ελλάδα που δεν θα τα χρειάζεται;»
Η πραγματική πολιτική συζήτηση δεν είναι ποιος θα δώσει 300, 500 ή 1.000 ευρώ. Είναι ποια Ελλάδα θέλουμε να έχουμε το 2035.
Είναι πολύ επίκαιρο, γιατί μόλις ανακοινώθηκε στη ΔΕΘ ένα εκτεταμένο πακέτο με φοροελαφρύνσεις, αυξήσεις, ενισχύσεις για οικογένειες, συνταξιούχους, επαγγελματίες, στεγαστικό και περιφέρεια. Η κυβέρνηση το παρουσιάζει ως σχέδιο «Προόδου και Ευημερίας» με ορίζοντα το 2030. Παράλληλα, όμως, το κόστος ζωής παραμένει το βασικό πολιτικό πρόβλημα, ενώ η αγοραστική δύναμη των ελληνικών νοικοκυριών εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρή αδυναμία.
Θα το έγραφα έτσι:
Μετά τη ΔΕΘ: Θέλουμε περισσότερα επιδόματα ή μια Ελλάδα που δεν θα τα χρειάζεται;
Η ΔΕΘ τελείωσε.
Οι εξαγγελίες έγιναν.
Φοροελαφρύνσεις.
Αυξήσεις.
Επιστροφές ενοικίου.
Στήριξη συνταξιούχων.
Μέτρα για οικογένειες.
Ενισχύσεις για επαγγελματίες και αγρότες.
Όλα αυτά έχουν σημασία.
Για έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο ή το σούπερ μάρκετ, ακόμη και εκατό ευρώ επιπλέον μπορεί να είναι σημαντικά.
Αλλά υπάρχει ένα μεγαλύτερο ερώτημα που συνήθως χάνεται μέσα στους αριθμούς:
Πότε θα σταματήσει ο Έλληνας να περιμένει κάθε Σεπτέμβριο για να μάθει τι θα του δώσει το κράτος;
Γιατί μια πραγματικά ισχυρή κοινωνία δεν μπορεί να έχει ως μόνιμο οικονομικό μοντέλο:
φόρος → επίδομα → νέα ακρίβεια → νέα ενίσχυση → νέα εξαγγελία.
Κάπου πρέπει να σπάσει αυτός ο κύκλος.
Το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι η ενίσχυση. Είναι η ανεξαρτησία.
Το κράτος οφείλει να προστατεύει τον αδύναμο.
Αυτό δεν αμφισβητείται.
Αλλά άλλο κοινωνική προστασία και άλλο μόνιμη εξάρτηση.
Ο εργαζόμενος δεν πρέπει να χρειάζεται επίδομα για να πληρώσει το ρεύμα.
Ο νέος δεν πρέπει να χρειάζεται κρατικό πρόγραμμα για να μπορέσει κάποτε να φύγει από το παιδικό του δωμάτιο.
Ο επαγγελματίας δεν πρέπει να περιμένει επιδότηση για να μπορέσει να επενδύσει.
Ο αγρότης δεν πρέπει να εξαρτά την επιβίωσή του από την επόμενη αποζημίωση.
Η πραγματική κοινωνική πολιτική είναι να μπορεί ο πολίτης να στέκεται στα πόδια του.
Και εδώ αρχίζει η μεγάλη συζήτηση για την Ελλάδα
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι μόνο φορολογικό.
Είναι παραγωγικό.
Δεν μπορούμε να μοιράζουμε συνεχώς περισσότερο πλούτο αν δεν δημιουργούμε περισσότερο πλούτο.
Τι θα παράγει λοιπόν η Ελλάδα το 2035;
Περισσότερα τρόφιμα;
Περισσότερη τεχνολογία;
Περισσότερη ενέργεια;
Περισσότερα βιομηχανικά προϊόντα;
Περισσότερη έρευνα;
Περισσότερες εξαγωγές;
Ή θα συνεχίσουμε να συζητάμε κυρίως για το πώς θα κατανεμηθούν τα φορολογικά έσοδα;
Ο Δάκογλου μιλούσε για πολιτική με ορίζοντα πέρα από την επόμενη εκλογή
Στα κείμενα του Πολύδωρου Ιππ. Δάκογλου επανερχόταν συχνά μια αντίληψη:
η πολιτική δεν μπορεί να είναι απλώς διαχείριση της στιγμής.
Χρειάζεται κατεύθυνση.
Χρειάζεται ιδέα για το τι χώρα θέλεις να δημιουργήσεις.
Και ίσως εδώ βρίσκεται η πιο ενδιαφέρουσα σύνδεση με τη σημερινή πραγματικότητα.
Η κυβέρνηση παρουσίασε στη ΔΕΘ μέτρα με ορίζοντα έως το 2030, μεταξύ άλλων για εισοδήματα, επενδύσεις, δημογραφικό, στέγη και ενεργειακή αυτονομία.
Η πραγματική αξιολόγησή τους όμως δεν πρέπει να είναι μόνο:
«Πόσα παίρνω;»
Πρέπει να είναι:
«Αλλάζουν το παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο της Ελλάδας;»
Το δημογραφικό είναι η μητέρα όλων των προβλημάτων
Η κυβέρνηση ανακοίνωσε νέες φορολογικές ελαφρύνσεις για οικογένειες, μηδενισμό φόρου για τριτέκνους υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις και νέο αποταμιευτικό λογαριασμό για παιδιά.
Είναι θετικές κατευθύνσεις.
Αλλά το δημογραφικό δεν λύνεται μόνο με φορολογία.
Ένας νέος κάνει οικογένεια όταν πιστεύει ότι υπάρχει αύριο.
Όταν έχει:
εργασία,
κατοικία,
εισόδημα,
ασφάλεια,
σχολείο,
υγεία,
προοπτική.
Το δημογραφικό είναι στην πραγματικότητα δείκτης εμπιστοσύνης μιας κοινωνίας στο μέλλον της.
Αν οι νέοι δεν πιστεύουν στο αύριο, κανένα επίδομα δεν αρκεί.
Η ελληνική περιφέρεια δεν σώζεται με ανακοινώσεις
Η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ σε χιλιάδες μικρούς οικισμούς είναι μια ενδιαφέρουσα κίνηση για την περιφέρεια. Η κυβέρνηση υπολογίζει ότι η επέκταση του μέτρου θα αφορά εκατοντάδες χιλιάδες ιδιοκτήτες.
Αλλά και εδώ χρειάζεται να πάμε βαθύτερα.
Ένα χωριό δεν πεθαίνει επειδή υπάρχει ΕΝΦΙΑ.
Πεθαίνει επειδή:
δεν έχει νέους,
δεν έχει δουλειές,
δεν έχει γιατρό,
δεν έχει σχολείο,
δεν έχει επιχειρήσεις,
δεν έχει λόγο να μείνει εκεί ένας 30χρονος.
Η περιφέρεια χρειάζεται παραγωγή, όχι μόνο φορολογική ανακούφιση.
Από την οικονομία των επιδομάτων στην οικονομία της δημιουργίας
Αυτό θα μπορούσε να είναι το πραγματικό πολιτικό στοίχημα της επόμενης δεκαετίας.
Να μετακινηθεί η Ελλάδα:
από την επιδότηση στην παραγωγή,
από την κατανάλωση στην επένδυση,
από την εισαγωγή στη δημιουργία,
από το δημογραφικό άγχος στη στήριξη της οικογένειας,
από την εγκατάλειψη της περιφέρειας στην αποκέντρωση,
από την πολιτική της επόμενης δημοσκόπησης στην πολιτική της επόμενης γενιάς.
Αυτό δεν είναι ούτε «δεξιά» ούτε «αριστερή» ερώτηση.
Είναι ερώτηση εθνικής στρατηγικής.
Η Ελλάδα του 2035
Ας κάνουμε λοιπόν μια διαφορετική συζήτηση.
Όχι:
Πόσα ευρώ θα πάρουμε από τη φετινή ΔΕΘ;
Αλλά:
Πού θέλουμε να βρίσκεται η Ελλάδα σε εννέα χρόνια;
Θέλουμε μια χώρα με περισσότερους Έλληνες ή λιγότερους;
Με μεγαλύτερη παραγωγή ή μεγαλύτερη εξάρτηση;
Με νέους που επιστρέφουν ή νέους που φεύγουν;
Με ισχυρή περιφέρεια ή μια χώρα συγκεντρωμένη σε δύο μεγάλες πόλεις;
Με ενεργειακή αυτονομία ή μόνιμη εξάρτηση από τις διεθνείς κρίσεις;
Με επιχειρήσεις που εξάγουν ή επιχειρήσεις που περιμένουν πρόγραμμα επιδότησης;
Αυτές είναι οι πραγματικές πολιτικές ερωτήσεις.
Το κράτος πρέπει να βοηθά τον πολίτη να το χρειάζεται λιγότερο
Ίσως αυτή θα έπρεπε να είναι η μεγαλύτερη φιλοδοξία μιας κυβέρνησης.
Όχι να ανακοινώνει συνεχώς περισσότερες ενισχύσεις.
Αλλά να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε ο πολίτης:
να έχει καλύτερο εισόδημα,
να παράγει,
να επιχειρεί,
να αποκτά περιουσία,
να δημιουργεί οικογένεια,
να σχεδιάζει τη ζωή του,
χωρίς να περιμένει κάθε φορά την επόμενη κρατική ανακοίνωση.
Ένα ισχυρό κράτος δεν δημιουργεί εξαρτημένους πολίτες.
Δημιουργεί ισχυρούς πολίτες.
Και ισχυροί πολίτες δημιουργούν ισχυρό έθνος.
Το πραγματικό ερώτημα μετά τη ΔΕΘ
Τα μέτρα θα εφαρμοστούν.
Θα αξιολογηθούν.
Κάποια μπορεί να αποδειχθούν αποτελεσματικά.
Άλλα λιγότερο.
Όμως το μεγάλο ερώτημα παραμένει:
Θα συνεχίσουμε να μετράμε την πολιτική με βάση όσα μοιράζει ή θα αρχίσουμε να τη μετράμε με βάση όσα επιτρέπει στην κοινωνία να δημιουργήσει;
Η Ελλάδα χρειάζεται κοινωνική προστασία.
Αλλά χρειάζεται ακόμη περισσότερο:
παραγωγή, οικογένεια, παιδεία, ενέργεια, περιφέρεια, αυτοπεποίθηση και μακροπρόθεσμο σχέδιο.
Γιατί το πραγματικό όνειρο δεν είναι να παίρνει ο Έλληνας μεγαλύτερο επίδομα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου