Ελλάς Ορθοδοξία | Πολιτική, Ελλάδα, Εθνικά Θέματα & Ορθοδοξία

      ΕΝΕΚ: Τότε κοιτούσε το 2000. Σήμερα ποιος κοιτάζει την Ελλάδα του 2040; Στη μνήμη του Πολύδωρου Ιππ. Δάκογλου – Όταν η Ιδέα δεν ήταν για την επόμενη εκλογή, αλλά για την επόμενη γενιά Το Ενιαίο Εθνικιστικό Κίνημα – ΕΝΕΚ γεννήθηκε τον Μάιο του 1979 στον Βόλο. Ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου θυμόταν σχεδόν σαράντα χρόνια αργότερα τους 190 ανθρώπους της ιδρυτικής συνάντησης και περιέγραφε εκείνη την προσπάθεια μέσα από τρεις λέξεις: «Πίστη, Δύναμη και Αγνότητα» . Για εκείνον, η πολιτική δράση δεν ήταν απλώς μια εκλογική διαδικασία. Ήταν οργανωμένη προσπάθεια ανθρώπων που πίστευαν ότι μπορούσαν να επηρεάσουν το μέλλον. Κοινός Παρονομαστής Το χαρακτηριστικότερο ίσως στοιχείο ήταν η «Προοπτική 2000» . Το 1979, δηλαδή είκοσι ένα χρόνια πριν από την αλλαγή της χιλιετίας, το ΕΝΕΚ έβαζε το βλέμμα στο 2000 και θεωρούσε ότι μια πολιτική προσπάθεια χρειάζεται χρόνο, εκπαίδευση ανθρώπων και μακροχρόνια προετοιμασία. Σημείο Στον επίσημο ιστοχώρο του Κινήματος, ακόμη και τριάντα χρόνια...

  Ο Δήμαρχος δεν είναι διαχειριστής. Είναι υπερασπιστής του τόπου του. Ο Πολύδωρος Δάκογλου έγραφε για την Αυτοδιοίκηση με μια βασική απαίτηση: ο Δήμος δεν μπορεί να περιμένει παθητικά τι θα αποφασίσει η Αθήνα . Όταν απειλείται ένα νοσοκομείο, ένα σχολείο, μια δημόσια υπηρεσία, μια υποδομή ή η αναπτυξιακή προοπτική μιας περιοχής, η δημοτική αρχή οφείλει να διεκδικεί. Όχι να εξηγεί απλώς γιατί «δεν είναι δική της αρμοδιότητα». enimerosipeloponnisou.blogspot.com Η θέση αυτή είναι ίσως ακόμη πιο επίκαιρη σήμερα. Η Ελλάδα διαθέτει πλέον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης , με σαφέστερη καταγραφή αρμοδιοτήτων δήμων και περιφερειών, ενώ οι Περιφέρειες έχουν επίσημα αποστολή τον σχεδιασμό και την υλοποίηση πολιτικών ανάπτυξης στις περιοχές τους. ypes Το πραγματικό όμως ερώτημα δεν είναι μόνο πόσες αρμοδιότητες γράφει ένας νόμος. Είναι αν η Αυτοδιοίκηση έχει πόρους, σχέδιο και πολιτικό θάρρος για να τις χρησιμοποιήσει. Γιατί ένας Δήμος δεν υπάρχει μόνο για απορρίμματα, φωτισμό και λακκούβε...

  Έξι χρόνια μετά: Το Αιγαίο ξανά στο ίδιο έργο; Το 2020 ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου έγραφε για Μητσοτάκη και Ερντογάν, υποστηρίζοντας ότι πίσω από τη δημόσια ένταση υπήρχε ένα βαθύτερο παιχνίδι ισορροπιών και διεθνών πιέσεων. Έξι χρόνια μετά, η εικόνα μοιάζει ανησυχητικά γνώριμη: τουρκικές αιτιάσεις για τα ελληνικά νησιά, αντιπαράθεση για θαλάσσιες ζώνες, ενεργειακά έργα και νέες στρατιωτικές κινήσεις στο Αιγαίο. Το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα πρέπει να απαντά. Πρέπει. Το ερώτημα είναι αν διαθέτει μακροχρόνια στρατηγική ή αν κάθε φορά αντιδρά στην επόμενη τουρκική κίνηση. Γιατί η Τουρκία δεν σχεδιάζει με ορίζοντα έναν μήνα· επιχειρεί να κατοχυρώσει θέσεις για δεκαετίες, ακόμη και μέσω νέων νομικών και διοικητικών εργαλείων για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περισσότερη ένταση. Χρειάζεται περισσότερη στρατηγική. Διπλωματία, αποτροπή, ενεργειακή παρουσία, συμμαχίες και ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές — όλα μαζί. Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι τι θα...

  Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τα στοιχεία μιας απογραφής για να το καταλάβουμε. Αρκεί να περάσεις από δεκάδες χωριά της Ελλάδας: κλειστά σχολεία, άδεια σπίτια, ηλικιωμένοι κάτοικοι, νέοι που έφυγαν και δεν γύρισαν ποτέ. Η ερήμωση της περιφέρειας δεν είναι τοπικό πρόβλημα. Είναι εθνικό πρόβλημα . Κάθε νέος που εγκαταλείπει ένα χωριό ή μια μικρή πόλη δεν χάνεται μόνο από τον τόπο του. Χάνεται παραγωγή, οικογένεια, κατανάλωση, σχολείο, επάγγελμα, ζωή. Και όταν κλείσει το τελευταίο μαγαζί, το τελευταίο σχολείο και το τελευταίο ιατρείο, μετά είναι πολύ δύσκολο να ξαναγεννηθεί μια κοινότητα. Η λύση δεν είναι ένα ακόμη πρόγραμμα επιδότησης. Είναι δουλειές στην περιφέρεια, φορολογικά κίνητρα, γρήγορο ίντερνετ, υγεία, σχολεία, στέγη, αγροτική παραγωγή και πραγματική αποκέντρωση . Η Ελλάδα δεν μπορεί να χωράει μόνο στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Αν αδειάσει η περιφέρεια, αδειάζει η ίδια η Ελλάδα. Ερώτημα: Τι πρέπει να γίνει πρώτο; Φορολογικά κίνητρα, δουλειές, στήριξη οικογένειας ή απ...

Η βενζίνη ξαναπερνά τα 2 ευρώ και κάθε φορά ακούμε την ίδια εξήγηση: «φταίνε οι διεθνείς τιμές». Ναι, αλλά ο ΕΦΚ και ο ΦΠΑ δεν επιβάλλονται από τις διεθνείς αγορές . Τους αποφασίζει το ελληνικό κράτος. Και τελικά ο πολίτης πληρώνει φόρο για να πάει στη δουλειά του. Το παράδοξο είναι ακόμη μεγαλύτερο: μια χώρα που φορολογεί τόσο βαριά την ενέργεια, καθυστέρησε δεκαετίες να μάθει τι ενεργειακούς πόρους διαθέτει στις δικές της θάλασσες. Τώρα συζητάμε για έρευνες υδρογονανθράκων, όταν θα έπρεπε εδώ και χρόνια να γνωρίζουμε τι υπάρχει και τι μπορεί να αξιοποιηθεί. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλο ένα Fuel Pass. Χρειάζεται χαμηλότερη φορολογία στην ανάγκη, περισσότερη παραγωγή και πραγματική ενεργειακή στρατηγική. Ερώτημα: Πρέπει να μειωθεί μόνιμα ο ΕΦΚ στα καύσιμα; ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

Η πραγματική πολιτική συζήτηση δεν είναι ποιος θα δώσει 300, 500 ή 1.000 ευρώ. Είναι ποια Ελλάδα θέλουμε να έχουμε το 2035. Είναι πολύ επίκαιρο, γιατί μόλις ανακοινώθηκε στη ΔΕΘ ένα εκτεταμένο πακέτο με φοροελαφρύνσεις, αυξήσεις, ενισχύσεις για οικογένειες, συνταξιούχους, επαγγελματίες, στεγαστικό και περιφέρεια. Η κυβέρνηση το παρουσιάζει ως σχέδιο «Προόδου και Ευημερίας» με ορίζοντα το 2030. Παράλληλα, όμως, το κόστος ζωής παραμένει το βασικό πολιτικό πρόβλημα, ενώ η αγοραστική δύναμη των ελληνικών νοικοκυριών εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρή αδυναμία. Θα το έγραφα έτσι: Μετά τη ΔΕΘ: Θέλουμε περισσότερα επιδόματα ή μια Ελλάδα που δεν θα τα χρειάζεται; Η ΔΕΘ τελείωσε. Οι εξαγγελίες έγιναν. Φοροελαφρύνσεις. Αυξήσεις. Επιστροφές ενοικίου. Στήριξη συνταξιούχων. Μέτρα για οικογένειες. Ενισχύσεις για επαγγελματίες και αγρότες. Όλα αυτά έχουν σημασία. Για έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο ή το σούπερ μάρκετ, ακόμη και εκατό ευρώ επιπλέον μπορεί να είναι σημαντ...