Ελλάς Ορθοδοξία | Πολιτική, Ελλάδα, Εθνικά Θέματα & Ορθοδοξία

  Έξι χρόνια μετά: Το Αιγαίο ξανά στο ίδιο έργο; Το 2020 ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου έγραφε για Μητσοτάκη και Ερντογάν, υποστηρίζοντας ότι πίσω από τη δημόσια ένταση υπήρχε ένα βαθύτερο παιχνίδι ισορροπιών και διεθνών πιέσεων. Έξι χρόνια μετά, η εικόνα μοιάζει ανησυχητικά γνώριμη: τουρκικές αιτιάσεις για τα ελληνικά νησιά, αντιπαράθεση για θαλάσσιες ζώνες, ενεργειακά έργα και νέες στρατιωτικές κινήσεις στο Αιγαίο. Το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα πρέπει να απαντά. Πρέπει. Το ερώτημα είναι αν διαθέτει μακροχρόνια στρατηγική ή αν κάθε φορά αντιδρά στην επόμενη τουρκική κίνηση. Γιατί η Τουρκία δεν σχεδιάζει με ορίζοντα έναν μήνα· επιχειρεί να κατοχυρώσει θέσεις για δεκαετίες, ακόμη και μέσω νέων νομικών και διοικητικών εργαλείων για το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περισσότερη ένταση. Χρειάζεται περισσότερη στρατηγική. Διπλωματία, αποτροπή, ενεργειακή παρουσία, συμμαχίες και ξεκάθαρες κόκκινες γραμμές — όλα μαζί. Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι τι θα...

  Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τα στοιχεία μιας απογραφής για να το καταλάβουμε. Αρκεί να περάσεις από δεκάδες χωριά της Ελλάδας: κλειστά σχολεία, άδεια σπίτια, ηλικιωμένοι κάτοικοι, νέοι που έφυγαν και δεν γύρισαν ποτέ. Η ερήμωση της περιφέρειας δεν είναι τοπικό πρόβλημα. Είναι εθνικό πρόβλημα . Κάθε νέος που εγκαταλείπει ένα χωριό ή μια μικρή πόλη δεν χάνεται μόνο από τον τόπο του. Χάνεται παραγωγή, οικογένεια, κατανάλωση, σχολείο, επάγγελμα, ζωή. Και όταν κλείσει το τελευταίο μαγαζί, το τελευταίο σχολείο και το τελευταίο ιατρείο, μετά είναι πολύ δύσκολο να ξαναγεννηθεί μια κοινότητα. Η λύση δεν είναι ένα ακόμη πρόγραμμα επιδότησης. Είναι δουλειές στην περιφέρεια, φορολογικά κίνητρα, γρήγορο ίντερνετ, υγεία, σχολεία, στέγη, αγροτική παραγωγή και πραγματική αποκέντρωση . Η Ελλάδα δεν μπορεί να χωράει μόνο στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Αν αδειάσει η περιφέρεια, αδειάζει η ίδια η Ελλάδα. Ερώτημα: Τι πρέπει να γίνει πρώτο; Φορολογικά κίνητρα, δουλειές, στήριξη οικογένειας ή απ...

Η βενζίνη ξαναπερνά τα 2 ευρώ και κάθε φορά ακούμε την ίδια εξήγηση: «φταίνε οι διεθνείς τιμές». Ναι, αλλά ο ΕΦΚ και ο ΦΠΑ δεν επιβάλλονται από τις διεθνείς αγορές . Τους αποφασίζει το ελληνικό κράτος. Και τελικά ο πολίτης πληρώνει φόρο για να πάει στη δουλειά του. Το παράδοξο είναι ακόμη μεγαλύτερο: μια χώρα που φορολογεί τόσο βαριά την ενέργεια, καθυστέρησε δεκαετίες να μάθει τι ενεργειακούς πόρους διαθέτει στις δικές της θάλασσες. Τώρα συζητάμε για έρευνες υδρογονανθράκων, όταν θα έπρεπε εδώ και χρόνια να γνωρίζουμε τι υπάρχει και τι μπορεί να αξιοποιηθεί. Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλο ένα Fuel Pass. Χρειάζεται χαμηλότερη φορολογία στην ανάγκη, περισσότερη παραγωγή και πραγματική ενεργειακή στρατηγική. Ερώτημα: Πρέπει να μειωθεί μόνιμα ο ΕΦΚ στα καύσιμα; ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

Η πραγματική πολιτική συζήτηση δεν είναι ποιος θα δώσει 300, 500 ή 1.000 ευρώ. Είναι ποια Ελλάδα θέλουμε να έχουμε το 2035. Είναι πολύ επίκαιρο, γιατί μόλις ανακοινώθηκε στη ΔΕΘ ένα εκτεταμένο πακέτο με φοροελαφρύνσεις, αυξήσεις, ενισχύσεις για οικογένειες, συνταξιούχους, επαγγελματίες, στεγαστικό και περιφέρεια. Η κυβέρνηση το παρουσιάζει ως σχέδιο «Προόδου και Ευημερίας» με ορίζοντα το 2030. Παράλληλα, όμως, το κόστος ζωής παραμένει το βασικό πολιτικό πρόβλημα, ενώ η αγοραστική δύναμη των ελληνικών νοικοκυριών εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρή αδυναμία. Θα το έγραφα έτσι: Μετά τη ΔΕΘ: Θέλουμε περισσότερα επιδόματα ή μια Ελλάδα που δεν θα τα χρειάζεται; Η ΔΕΘ τελείωσε. Οι εξαγγελίες έγιναν. Φοροελαφρύνσεις. Αυξήσεις. Επιστροφές ενοικίου. Στήριξη συνταξιούχων. Μέτρα για οικογένειες. Ενισχύσεις για επαγγελματίες και αγρότες. Όλα αυτά έχουν σημασία. Για έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο ή το σούπερ μάρκετ, ακόμη και εκατό ευρώ επιπλέον μπορεί να είναι σημαντ...

      «Ήμασταν 190. Πιστεύαμε ότι μπορούσαμε να αλλάξουμε την Ελλάδα.» Από το Αρχείο του Πολύδωρου Ιππ. Δάκογλου Υπάρχουν ημερομηνίες που για τους περισσότερους ανθρώπους είναι απλώς ένα σημείο στο ημερολόγιο. Και υπάρχουν ημερομηνίες που για κάποιους γίνονται ολόκληρη ζωή. Για τον Πολύδωρο Ιππ. Δάκογλου , μία τέτοια ημερομηνία ήταν η: 6η Μαΐου 1979 Εκείνη την ημέρα, όπως ο ίδιος θυμόταν δεκαετίες αργότερα, 190 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Ξενία του Βόλου και έκαναν κάτι που για τους ίδιους δεν ήταν απλώς μια οργανωτική πράξη. Ήταν υπόσχεση. Ήταν πίστη. Ήταν ρίσκο. Ήταν η πεποίθηση ότι μια μικρή ομάδα ανθρώπων μπορεί να επηρεάσει την πορεία μιας ολόκληρης χώρας. Στις 7 Μαΐου 2018, σχεδόν σαράντα χρόνια μετά, ο Δάκογλου επέστρεψε σε εκείνη τη στιγμή με τον τίτλο: «Τότε που ενώσαμε την Πίστη, τη Δύναμη και την Αγνότητά μας» Και ίσως αυτές οι τρεις λέξεις να λένε περισσότερα από ένα ολόκληρο πολιτικό πρόγραμμα. Πίστη. Δύναμη. Αγνότητα. Όχι ως σύνθημα. Αλλά ως...

  Στις 2 Ιανουαρίου 2017 ο Πολύδωρος Ιππ. Δάκογλου δημοσίευε ένα σύντομο αλλά χαρακτηριστικό πολιτικό κείμενο με τίτλο: «2017: ο προθάλαμος μιας άλλης εποχής. Της παρακμής που τελειώνει» Εννέα χρόνια αργότερα αξίζει να επιστρέψουμε σε εκείνο το κείμενο. Όχι απλώς για να θυμηθούμε τι έγραφε τότε. Αλλά για να θέσουμε ένα πολύ πιο ενδιαφέρον ερώτημα: Τελείωσε τελικά η παρακμή ή απλώς άλλαξε μορφή; Η Ελλάδα του Ιανουαρίου 2017 Για να κατανοήσουμε το κείμενο πρέπει πρώτα να θυμηθούμε την εποχή. Η Ελλάδα βρισκόταν ακόμη βαθιά μέσα στη μακρά περίοδο της οικονομικής κρίσης. Μνημόνια. Ανεργία. Μειώσεις εισοδημάτων. Ανασφάλεια. Μεγάλη δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Χιλιάδες νέοι Έλληνες είχαν φύγει στο εξωτερικό. Η κοινωνία είχε κουραστεί από χρόνια συνεχούς κρίσης. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ο Πολύδωρος Δάκογλου έγραψε ένα κείμενο που δεν είχε ως βασικό συναίσθημα τον φόβο. Είχε ως βασικό συναίσθημα την πρόκληση. Η χαρακτηριστική του επωδός ήταν: «Δεν σε φοβάμαι 2017». Και πίσω απ...

Υπάρχουν πολιτικές φράσεις που ανήκουν στην εποχή τους. Και υπάρχουν κάποιες που αποκτούν μεγαλύτερη σημασία όσο περνούν τα χρόνια. Ο Πολύδωρος Δάκογλου είχε χρησιμοποιήσει μία ιδιαίτερα χαρακτηριστική: «Το μέλλον δεν το προβλέπουμε, το δημιουργούμε». Δεκαεπτά περίπου χρόνια αργότερα, η φράση αυτή μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για ένα πολύ επίκαιρο ερώτημα. Ποιος δημιουργεί σήμερα το μέλλον της Ελλάδας; Και ακόμη πιο δύσκολο: Υπάρχει πραγματικά ελληνικό σχέδιο για το πώς θέλουμε να είναι η χώρα το 2035; Ή απλώς περιμένουμε την επόμενη κρίση, την επόμενη εκλογή, το επόμενο ευρωπαϊκό πρόγραμμα και την επόμενη εξαγγελία; Από την πρόβλεψη στη δημιουργία Η πολιτική συζήτηση στην Ελλάδα έχει ένα χαρακτηριστικό. Ασχολείται υπερβολικά με το άμεσο. Την επόμενη δημοσκόπηση. Τον επόμενο ανασχηματισμό. Την επόμενη ΔΕΘ. Το επόμενο επίδομα. Την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Πολύ λιγότερο συζητάμε για το τι χώρα θέλουμε να οικοδομήσουμε σε δέκα, είκοσι ή τριάντα χρόνια. Και όμως, τα μεγάλα προβλήματα ...