Ελλάς Ορθοδοξία | Πολιτική, Ελλάδα, Εθνικά Θέματα & Ορθοδοξία

Υπάρχουν πολιτικές φράσεις που ανήκουν στην εποχή τους. Και υπάρχουν κάποιες που αποκτούν μεγαλύτερη σημασία όσο περνούν τα χρόνια. Ο Πολύδωρος Δάκογλου είχε χρησιμοποιήσει μία ιδιαίτερα χαρακτηριστική: «Το μέλλον δεν το προβλέπουμε, το δημιουργούμε». Δεκαεπτά περίπου χρόνια αργότερα, η φράση αυτή μπορεί να αποτελέσει αφετηρία για ένα πολύ επίκαιρο ερώτημα. Ποιος δημιουργεί σήμερα το μέλλον της Ελλάδας; Και ακόμη πιο δύσκολο: Υπάρχει πραγματικά ελληνικό σχέδιο για το πώς θέλουμε να είναι η χώρα το 2035; Ή απλώς περιμένουμε την επόμενη κρίση, την επόμενη εκλογή, το επόμενο ευρωπαϊκό πρόγραμμα και την επόμενη εξαγγελία; Από την πρόβλεψη στη δημιουργία Η πολιτική συζήτηση στην Ελλάδα έχει ένα χαρακτηριστικό. Ασχολείται υπερβολικά με το άμεσο. Την επόμενη δημοσκόπηση. Τον επόμενο ανασχηματισμό. Την επόμενη ΔΕΘ. Το επόμενο επίδομα. Την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Πολύ λιγότερο συζητάμε για το τι χώρα θέλουμε να οικοδομήσουμε σε δέκα, είκοσι ή τριάντα χρόνια. Και όμως, τα μεγάλα προβλήματα ...

Ο Έλληνας οδηγός πληρώνει στην αντλία όχι μόνο το καύσιμο. Πληρώνει φόρους πάνω στο καύσιμο — και ταυτόχρονα ζει σε μια χώρα που χρειάστηκε σχεδόν τέσσερις δεκαετίες για να επιστρέψει σε υπεράκτια ερευνητική γεώτρηση. Αυτό είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της ελληνικής ενεργειακής πολιτικής. Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια γεωγραφική περιοχή με αποδεδειγμένο ενεργειακό ενδιαφέρον. Δίπλα μας βρίσκονται μεγάλα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο. Διεθνείς ενεργειακοί κολοσσοί όπως η ExxonMobil και η Chevron επενδύουν πλέον στις ελληνικές θαλάσσιες έρευνες. Και όμως ο Έλληνας πολίτης εξακολουθεί να πληρώνει ένα από τα πλέον βαριά φορολογημένα προϊόντα της καθημερινότητάς του: τη βενζίνη. Το ερώτημα επομένως δεν είναι μόνο γιατί ανέβηκε το πετρέλαιο στις διεθνείς αγορές. Είναι πολύ βαθύτερο. Γιατί η Ελλάδα φορολογεί τόσο βαριά την ενέργεια ενώ για δεκαετίες καθυστέρησε να διερευνήσει σοβαρά τους δικούς της ενεργειακούς πόρους; Πρώτα πρέπει να δούμε τι πραγματικά πληρώνουμε...

Το Αιγαίο δεν είναι απλώς μια θάλασσα ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία. Και η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι πλέον απλώς μια περιοχή στον χάρτη. Είναι ένας από τους χώρους όπου συναντώνται κυριαρχία, ενέργεια, άμυνα, εμπορικοί δρόμοι και οι στρατηγικές μεγάλων δυνάμεων. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις περνούν ξανά σε μια περίοδο αυξημένης έντασης. Μέσα στον Αύγουστο του 2026, η Άγκυρα ανακοίνωσε τη δημιουργία δύο θαλάσσιων πάρκων — ενός στο βορειοανατολικό Αιγαίο και ενός στην Ανατολική Μεσόγειο — προκαλώντας την αντίδραση της Αθήνας, η οποία υποστηρίζει ότι οι συγκεκριμένες κινήσεις επεκτείνονται σε περιοχές όπου η Ελλάδα θεωρεί ότι διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα. Παράλληλα, η τουρκική πλευρά επανέφερε δημόσια τη θεωρία περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο, ενώ η ελληνική κυβέρνηση απάντησε ότι η ελληνική κυριαρχία προσδιορίζεται από τις διεθνείς συνθήκες και δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο αμφισβήτησης. Το ερώτημα επομένως δεν είναι απλώς: «Έχουμε άλλη μία ελληνοτουρκική κρίση;» Το ουσιασ...

  Ο πληθωρισμός μπορεί να μετριέται σε ποσοστά. Η ακρίβεια όμως μετριέται στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στο ενοίκιο, στον λογαριασμό του ρεύματος και στις ημέρες που απομένουν μέχρι τον επόμενο μισθό. Η ακρίβεια παραμένει ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας το 2026. Τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι ο πληθωρισμός στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στο 3,4% τον Ιούλιο του 2026 σε ετήσια βάση . Το ποσοστό από μόνο του όμως δεν περιγράφει ολόκληρη την πραγματικότητα. Γιατί για τον πολίτη το βασικό ερώτημα δεν είναι αν ο πληθωρισμός είναι 2%, 3% ή 4%. Το ερώτημα είναι πολύ πιο απλό: Γιατί ο μισθός τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας; Ο πληθωρισμός πέφτει και οι τιμές παραμένουν ψηλά Εδώ υπάρχει μια σημαντική παρανόηση. Όταν ακούμε ότι ο πληθωρισμός μειώνεται, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι τιμές μειώνονται. Σημαίνει κυρίως ότι αυξάνονται με μικρότερο ρυθμό . Ένα προϊόν που πριν από μερικά χρόνια κόστιζε 2 ευρώ και σήμερα έχει φτάσει στα 3 ευρώ δεν επιστρέφει αυτομάτως στα 2...

  Μην μας πείτε μόνο τι θα μας δώσετε. Πείτε μας πώς θα φτιάξουμε μια Ελλάδα στην οποία ο πολίτης θα μπορεί να ζει από τη δουλειά του. Η αντίστροφη μέτρηση για τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης έχει αρχίσει. Και μαζί της αρχίζει ξανά το γνώριμο ελληνικό πολιτικό τελετουργικό. Πόσα δισεκατομμύρια θα είναι το «πακέτο»; Ποιοι θα πάρουν φοροελαφρύνσεις; Ποιοι συνταξιούχοι θα ενισχυθούν; Τι θα γίνει με τους ελεύθερους επαγγελματίες; Τι θα ανακοινωθεί για τη στέγη; Ποια κοινωνική ομάδα θα κερδίσει περισσότερο; Όλα αυτά έχουν σημασία. Αλλά ίσως δεν είναι το σημαντικότερο ερώτημα. Το σημαντικότερο είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο: Γιατί, το 2026, ένας εργαζόμενος πρέπει να περιμένει κάθε Σεπτέμβριο από τον πρωθυπουργό να μάθει αν θα μπορεί να ζήσει λίγο καλύτερα; Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα. Από το «τι θα πάρουμε» στο «τι χώρα θέλουμε» Εδώ και πολλά χρόνια η πολιτική συζήτηση στην Ελλάδα περιστρέφεται γύρω από την αναδιανομή ενός περιορισμένου εισοδήματος. Επιδόματα. Pass. Εκπτώσεις....

Κάθε Σεπτέμβριο ακούμε για «πακέτα», «ελαφρύνσεις», επιδόματα και νέες εξαγγελίες. Όμως υπάρχει μια πολύ απλή ερώτηση που σπάνια ακούγεται: 👉 Γιατί ένας εργαζόμενος, ένας συνταξιούχος ή μια νέα οικογένεια χρειάζεται συνεχώς κρατική βοήθεια για να πληρώσει τα αυτονόητα; Το πραγματικό πολιτικό στοίχημα δεν είναι ποιος θα ανακοινώσει το μεγαλύτερο πακέτο στη ΔΕΘ. Είναι: • να μπορεί ο μισθός να πληρώνει το σούπερ μάρκετ • να μπορεί ένα νέο ζευγάρι να αποκτήσει σπίτι • να μπορεί μια οικογένεια να μεγαλώσει παιδιά χωρίς να φοβάται τον επόμενο λογαριασμό • να μπορεί η μικρή επιχείρηση να επιβιώνει χωρίς να πνίγεται από κόστος και γραφειοκρατία • να μπορεί ο αγρότης να παράγει και όχι να περιμένει μια επιδότηση • να μπορεί ο νέος επιστήμονας να δημιουργήσει στην Ελλάδα αντί να σχεδιάζει τη φυγή του Μια ισχυρή Ελλάδα δεν χτίζεται με πολίτες μόνιμα εξαρτημένους από έκτακτα βοηθήματα. Χτίζεται με παραγωγή. Με αξιοπρεπείς μισθούς. Με οικογένεια. Με παιδεία. Με δικαιοσύνη. Με αξιοκρατία. Με εθνική...

  Σήμερα, βλέπουμε κυβερνητικά μέτρα που παρέχουν σε ευάλωτα νοικοκυριά κουπόνια ή επιδόματα για αγορά ειδών πρώτης ανάγκης από σούπερ‑μάρκετ. Όμως χωρίς υπερβολές, αυτές οι τακτικές μας ξαναφέρνουν σε μια εξελικτική περίοδο – τη μετακατοχική Ελλάδα , όταν οι Έλληνες λάμβαναν κουπόνια τροφίμων και ρούχων για να επιβιώσουν. 🔎 Ιστορικό Πλαίσιο: Όταν τα Κουπόνια Ήταν Μέρος της Ζωής Κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής (1941–44) , επιβλήθηκε διανομή τροφίμων με κουπόνια στις πόλεις, κυρίως στην Αθήνα, για τον περιορισμό της πείνας.  Μετά την κατοχή, η οικονομική κατάσταση παρέμενε δυσχειραγώγητη: το Δράμα με τα κουπόνια και τις ελλείψεις φαγητού και ρούχων συνεχίστηκε για χρόνια ως μέσο επιβίωσης. 🆚 Σύγχρονη Πρακτική: Κουπόνια vs Φιλανθρωπία & Αξιοπρέπεια Σήμερα, με τον πληθωρισμό και την κρίση, πολλοί πολίτες λαμβάνουν κουπόνια τροφίμων ή επιδόματα εξαργύρωσης σε σούπερ‑μάρκετ. Αν και φαινομενικά ευεργετικά, αυτά τα μέτρα: Ενισχύουν την εξάρτηση απ...