ΔΕΘ 2026: Η Ελλάδα χρειάζεται σχέδιο ζωής – όχι άλλον έναν γύρο εξαγγελιών

 

Μην μας πείτε μόνο τι θα μας δώσετε. Πείτε μας πώς θα φτιάξουμε μια Ελλάδα στην οποία ο πολίτης θα μπορεί να ζει από τη δουλειά του.

Η αντίστροφη μέτρηση για τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης έχει αρχίσει.

Και μαζί της αρχίζει ξανά το γνώριμο ελληνικό πολιτικό τελετουργικό.

Πόσα δισεκατομμύρια θα είναι το «πακέτο»;

Ποιοι θα πάρουν φοροελαφρύνσεις;

Ποιοι συνταξιούχοι θα ενισχυθούν;

Τι θα γίνει με τους ελεύθερους επαγγελματίες;

Τι θα ανακοινωθεί για τη στέγη;

Ποια κοινωνική ομάδα θα κερδίσει περισσότερο;

Όλα αυτά έχουν σημασία.

Αλλά ίσως δεν είναι το σημαντικότερο ερώτημα.

Το σημαντικότερο είναι κάτι πολύ πιο δύσκολο:

Γιατί, το 2026, ένας εργαζόμενος πρέπει να περιμένει κάθε Σεπτέμβριο από τον πρωθυπουργό να μάθει αν θα μπορεί να ζήσει λίγο καλύτερα;

Αυτό είναι το πραγματικό πολιτικό πρόβλημα.

---

Από το «τι θα πάρουμε» στο «τι χώρα θέλουμε»

Εδώ και πολλά χρόνια η πολιτική συζήτηση στην Ελλάδα περιστρέφεται γύρω από την αναδιανομή ενός περιορισμένου εισοδήματος.

Επιδόματα.

Pass.

Εκπτώσεις.

Επιστροφές φόρων.

Έκτακτες ενισχύσεις.

Μειώσεις κάποιων επιβαρύνσεων.

Κάθε τέτοιο μέτρο μπορεί να είναι απολύτως αναγκαίο για έναν άνθρωπο που δυσκολεύεται.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν το έκτακτο γίνεται μόνιμο μοντέλο.

Γιατί τότε πρέπει να αναρωτηθούμε:

Μήπως αντί να συζητάμε συνεχώς πώς θα ενισχύσουμε τον πολίτη για να αντιμετωπίσει το κόστος ζωής, πρέπει επιτέλους να συζητήσουμε γιατί το εισόδημά του δεν αρκεί για να το αντιμετωπίσει;

---

Ο μισθός πρέπει ξανά να σημαίνει αξιοπρέπεια

Μια φυσιολογική οικονομία δεν μπορεί να θεωρεί επιτυχία το γεγονός ότι ο εργαζόμενος επιβιώνει επειδή στο τέλος της χρονιάς πήρε μια έκτακτη ενίσχυση.

Η πραγματική επιτυχία είναι διαφορετική.

Να μπορεί ο εργαζόμενος:

να πληρώνει το σπίτι του,

να αγοράζει τα τρόφιμα της οικογένειάς του,

να πληρώνει το ρεύμα και τη θέρμανση,

να μεγαλώνει παιδιά,

να κάνει διακοπές έστω λίγες ημέρες,

να αποταμιεύει κάτι,

και να μην αντιμετωπίζει κάθε απρόβλεπτη δαπάνη σαν οικονομική καταστροφή.

Αυτό λέγεται αξιοπρεπής ζωή.

Και θα έπρεπε να είναι ο πραγματικός οικονομικός δείκτης μιας χώρας.

---

Το στεγαστικό δεν είναι απλώς οικονομικό πρόβλημα

Υπάρχει όμως ένα ακόμη βαθύτερο ζήτημα.

Η Ελλάδα αντιμετωπίζει ταυτόχρονα στεγαστικό και δημογραφικό πρόβλημα.

Και τα δύο συνδέονται.

Πώς θα αποφασίσει ένας νέος άνθρωπος να δημιουργήσει οικογένεια όταν μεγάλο μέρος του εισοδήματός του εξαφανίζεται στο ενοίκιο;

Πώς θα αποκτήσει δεύτερο ή τρίτο παιδί ένα ζευγάρι όταν η καθημερινότητα γίνεται συνεχώς ακριβότερη;

Πώς θα επιστρέψουν στην Ελλάδα νέοι που έφυγαν στο εξωτερικό εάν οι ευκαιρίες εδώ παραμένουν λιγότερες από τις φιλοδοξίες τους;

Το δημογραφικό δεν λύνεται μόνο με ένα επίδομα γέννησης.

Λύνεται όταν ο νέος πιστέψει ξανά ότι μπορεί να χτίσει μέλλον στην Ελλάδα.

---

Χωρίς μικρομεσαία επιχείρηση δεν υπάρχει μεσαία τάξη

Υπάρχει και μία άλλη πλευρά της συζήτησης που συχνά ξεχνάμε.

Ο μικρός επιχειρηματίας.

Ο έμπορος.

Ο ελεύθερος επαγγελματίας.

Ο άνθρωπος που έχει πέντε ή δέκα εργαζομένους.

Αυτός δεν ζητά απαραίτητα ένα ακόμη πρόγραμμα ενίσχυσης.

Ζητά κυρίως να μπορεί να δουλεύει.

Να γνωρίζει τους κανόνες.

Να μην αλλάζει συνεχώς η φορολογία.

Να έχει πρόσβαση σε χρηματοδότηση.

Να μη συνθλίβεται από γραφειοκρατία και λειτουργικό κόστος.

Να μπορεί να επενδύσει.

Να μπορεί να προσλάβει.

Να μπορεί να μεγαλώσει.

Γιατί χωρίς υγιείς μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δεν υπάρχει πραγματικά ισχυρή μεσαία τάξη.

Και χωρίς ισχυρή μεσαία τάξη, καμία κοινωνία δεν μπορεί να παραμένει σταθερή για πολύ.

---

Και ποιος θα παράγει τον πλούτο που μοιράζουμε;

Εδώ βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο ερώτημα.

Πριν αποφασίσουμε πώς θα μοιράσουμε τον πλούτο, πρέπει να αποφασίσουμε πώς θα παράγουμε περισσότερο πλούτο.

Τι Ελλάδα θέλουμε το 2030;

Μια Ελλάδα που βασίζεται κυρίως στην κατανάλωση;

Ή μια Ελλάδα που παράγει;

Που εξάγει;

Που επενδύει στην τεχνολογία;

Που αξιοποιεί την τεχνητή νοημοσύνη;

Που στηρίζει τη βιομηχανία;

Που μετατρέπει τον πρωτογενή τομέα σε σύγχρονο εξαγωγικό πλεονέκτημα;

Που κρατά τους επιστήμονές της;

Που προσελκύει επενδύσεις οι οποίες δημιουργούν πραγματικές, καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας;

Αυτό είναι η συζήτηση που θα έπρεπε να κυριαρχήσει στη ΔΕΘ.

---

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να επιλέξει ανάμεσα στην κοινωνική προστασία και την ανάπτυξη

Υπάρχει ένα λάθος δίλημμα που επανέρχεται διαρκώς.

Ή κοινωνική πολιτική ή ανάπτυξη.

Δεν είναι έτσι.

Μια σοβαρή χώρα χρειάζεται και τα δύο.

Πρέπει να προστατεύει τον αδύναμο.

Αλλά ταυτόχρονα πρέπει να δημιουργεί τις συνθήκες ώστε όλο και λιγότεροι πολίτες να χρειάζονται κρατική βοήθεια για τα βασικά.

Αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη κοινωνική πολιτική από όλες.

Να μπορεί ο άνθρωπος να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις.

Στη δουλειά του.

Στην επιχείρησή του.

Στις γνώσεις του.

Στην παραγωγικότητά του.

Και να γνωρίζει ότι το κράτος λειτουργεί δίπλα του — όχι ότι πρέπει να περιμένει από το κράτος κάθε λίγους μήνες την επόμενη οικονομική «ανάσα».

---

Η ΔΕΘ μπορεί να γίνει κάτι περισσότερο

Η κυβέρνηση ετοιμάζει το δικό της οικονομικό πακέτο.

Η αντιπολίτευση θα παρουσιάσει τις δικές της προτάσεις.

Αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό σε μια δημοκρατία.

Όμως η χώρα χρειάζεται κάτι περισσότερο από έναν ακόμη διαγωνισμό εξαγγελιών.

Χρειάζεται απαντήσεις σε πέντε απλά ερωτήματα:

Πώς θα αυξηθούν πραγματικά τα εισοδήματα;

Πώς θα γίνει ξανά προσιτή η κατοικία;

Πώς θα στηριχθεί η ελληνική οικογένεια;

Πώς θα παράγουν περισσότερο οι ελληνικές επιχειρήσεις;

Πώς θα γίνει η Ελλάδα χώρα στην οποία οι νέοι θέλουν να μείνουν και όσοι έφυγαν θέλουν να επιστρέψουν;

Αυτά είναι ερωτήματα τετραετίας.

Ίσως και δεκαετίας.

---

Το πραγματικό μήνυμα της ΔΕΘ

Η Ελλάδα ασφαλώς χρειάζεται φοροελαφρύνσεις όπου υπάρχει δυνατότητα.

Χρειάζεται στήριξη των πιο αδύναμων.

Χρειάζεται παρεμβάσεις για τη στέγη.

Χρειάζεται καλύτερους μισθούς.

Αλλά πάνω από όλα χρειάζεται ένα παραγωγικό και κοινωνικό σχέδιο που θα κοιτάζει πέρα από τον επόμενο εκλογικό κύκλο.

Γιατί η μεγάλη εθνική φιλοδοξία δεν μπορεί να είναι να παίρνουμε κάθε χρόνο λίγο μεγαλύτερο επίδομα.

Πρέπει να είναι να χρειαζόμαστε όλο και λιγότερο τα επιδόματα.

Να παράγουμε περισσότερο.

Να αμειβόμαστε καλύτερα.

Να δημιουργούμε οικογένειες.

Να χτίζουμε επιχειρήσεις.

Να πιστέψουμε ξανά ότι μπορούμε να προχωρήσουμε.

Γιατί μια χώρα δεν προοδεύει όταν οι πολίτες της μαθαίνουν απλώς να επιβιώνουν.

Προοδεύει όταν τους δίνει τη δυνατότητα να σχεδιάζουν τη ζωή τους.

Και ίσως αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να ακουστεί πιο δυνατά από όλα στη φετινή ΔΕΘ:

Μην μας πείτε μόνο τι θα μας δώσετε.

Πείτε μας τι Ελλάδα θέλετε να έχουμε σε δέκα χρόνια.

Και κυρίως:

Πείτε μας πώς θα φτάσουμε εκεί.

🇬🇷 Η Ελλάδα χρειάζεται σχέδιο ζωής. Όχι απλώς έναν ακόμη γύρο εξαγγελιών.

---

Εσείς τι πιστεύετε;

Ποια θα έπρεπε να είναι η πρώτη προτεραιότητα της φετινής ΔΕΘ;

Μισθοί – Στέγη – Οικογένεια – Μικρομεσαίες επιχειρήσεις – Παραγωγή;

Γράψτε τη γνώμη σας.